Evgeny Grinko

Okuduğum o romanlarda, okuduğum onca şeyde yaşanmışlığın verdiği ağırlığı taşıyan bir adam vardı hep. Hangi kitabı okursam okuyayım, hangi şiire dalarsam dalayım; Dünya’nın isinden yorulmuş, o ayyaş müzisyenin melodileri geziyordu hep kulağımda. Kelimelerin raksıyla beraber ruhumda dolaşan o musikilerin sahibi muhayyelimde bir bedene, bir biçime sahip değildi. Onu iliklerime kadar hissettiğim olmuştu. Odamın tavanına bakarken yaktığı sigaranın dumanı ciğerlerime dolardı. Yahut gökyüzüne baktığımda, bir ağacı seyre kalakaldığımda o sanat eli kalbimden içeri girip beni gezdirirdi. Ben bugün, o ruhu buldum. O ruhun sahip olduğu bedeni aynı tahminlerimdeki gibiyken buldum… Evet o, başlıktan anlaşılacağı gibi.

Sema Beldek